Picks Box

2011-03-28T13:58:00.002+04:30

من در لحظه تولد
روی دست پرستار شاشیدم

دیگه حوصله ندارم آپ کنم
حالم از هرچی وبلاگ و صفحات فیلتر شده اس به هم می خوره
حالم از خودم به هم می خوره
فقط بی نهایت خوشحالم که این سال لعنتی سقط شد
من حتی تشییع جنازه اش هم نرفتم

Proxy Limits

2011-02-16T23:34:00.001+03:30

صفحه ای رو که برای سایت های فیلتر شده می ذارن دیدید؟

همون که سایت های مختلف رو معرفی می کنه

زیر بخش "فرهنگی و مذهبی" روی لینک "ادامه" کلیک کنید

یه صفحه با معرفی سایت های بیشتری باز می شه. توی بخش انقلاب و فرهنگی روی سایت "شیا گرافیک" کلیک کنید

!فکر می کنید چی باز میشه. هیچی. سایت فیلتره

!!!

2011-02-09T12:46:00.001+03:30

2011-02-07T13:47:00.000+03:30

هیچکس همرا نیست، تنهای اول!

تجرد

2011-01-28T12:58:00.000+03:30

وقتی دوستان متأهلم آه و ناله می کنند و از سختی های زندگی مشترک شکوه سر می دهند، راستش را بخواهید حرفهایشان را زیاد جدی نمی گیرم. احساس می کنم که دارند گول سر من می مالند. همه چیز را نمی گویند و تکه ای از حقیقت را به هر دلیلی پنهان می کنند. آنها هیچگاه از لذت ها و لحظه های خوشی که دارند حرفی نمی زنند. من خیلی می پرسم، یقه شان را می گیرم و می تکانمشان، ولی نمی گویند. یا رویشان نمیشود، یا خوشی ها فراموششان می شود و فقط تلخی ها در خاطرشان می ماند و یا توانایی توصیف کیفیت زندگیشان را آنگونه که هست ندارند. حتی از آن دوستی که زنش را طلاق می دهد و چند روز نگذشته دوباره می رود و زن دیگری می گیرد می پرسم، حرف روشن قانع کننده ای نمی زند. یا وقتی از آن دیگری، دوستی که همیشه به خاطر آزادی از دست رفته اش شکایت می کند، ولی همین که زنش دو سه روزی او را تنها گذاشته و به خاطر کاری به سفر میرود، رفیق کذابم چنان برای آن هیولا(زنش، البته به قول خودش) که روزگارش را تیره و تار کرده دلتنگی می کند که زود راه می افتد میرود و زنش را قبل از موعد مقرر به خانه بر میگرداند میپرسم، از او جوابی نمی گیرم. صرف نظر از توصیه ها و رفتارهای نا متناسب و متناقض اغلب این آدمها، روزهایی است که بیخودی خوشم یا دقایقی و یا حتی لحظه هایی. به تنهاییم خو میکنم و در دلم تصمیم می گیرم تا وقتی که جان دارم در حفظ این وضعیت با شکوه و رشک برانگیز بکوشم. دقایقی هست که الکی شاد می شوم و از اینکه بار کسی بر دوشم نیست و من آوار کسی نیستم و لازم نیست که روزگارم را به خاطر حضور یک آدم دیگر کوک کنم، خوش خوشانم می شود.

ولی از شما چه پنهان، روزهایی هست که دلم می گیرد و سخت بی تاب می شوم. وقتی که زوجهای جوان هر و کر کنان از کنارم می گذرند یا در رستوران یا کافه ای دور میز دورتر در گوش هم پچ پچ کنان ریسه می روند یا در سکوتی عاشقانه شانه به شانه و دست در دست هم راه می روند، دلم سخت می گیرد. وقتی ویترینهایی را که لباش زنانه می فروشند از سر تفنن نگاه می کنم، از اینکه نمی توانم کفشی زیبا و خوش رنگ و فرمی را که چشمم را می گیرد بخرم، از اینکه کسی نیست برایش بخرم، غصه ام می گیرد. گاهی از اینکه بی هیچ انگیزه و شتابی به سوی خانه می روم، به خانه ای که کسی آنجا نیست و اجاقی به خاطر من نمی سوزد و دیگچه ای در انتظار من غل غل نمی کند، اندوهناک می شوم.

دوستان متأهلم اما هیچ وقت از لذتی که از این لحظه ها می برند برایم نمی گویند و من از این لحظه های ناخوشم و از رنجی که می برم به آنها نمی گویم. و نمی دانم که آیا این دلگرفتگی و غم گهگاهی سبب می شود که دیگ کوچک خلاقیتم بیشتر و بهتر بجوشد، یا اینکه آن را روز به روز سردتر می کند و ذوق حقیرم از دهن می افتد.

The Ant and the Aardvark

2011-01-19T18:21:00.003+03:30

اگه بخوام بین همه کارتونای کودکیم 5 تاشونو انتخاب کنم یکیش همینه.

مورچه و مورچه خوار، سریال کارتونی تهیه شده توسط کمپانی DePatie-Freleng Enterprises است.

شخصیت مورچه اسمش چارلی بود. اما مورچه خوار اسم نداشت.

کارتون دوبله شده مورچه و مورچه خوار در سال 1355 در "تلویزیون فیلم" دوبله شد. مرحوم حسن عباسی بجای مورچه و مهدی آرین نژاد با تکیه کلام جالب "سوسیس" بجای مورچه خوار صحبت کردن و این شد که این کارتون برای نسل های آینده ماندگار شد.

یادمه همیشه دلم به حال مورچه خوار می سوخت! طفلی چقدر بدشانس بود! در عین دلسوزی کلی هم برای اداهاش می خندیدم!

مورچه‌خوار پس از دیدن مورچه که یه سوسیس رو سرش گرفته و می‌ره:

«سلام سوسیس!، اِ، من به یک سوسیس سلام کردم!»

مورچه خوار: «بیش از هفتاد هزار جور حشره توی این دنیا هست بعد من فقط باید مورچه بخورم!»

مورچه‌خوار در حالی که از ترس یه سگ وحشی به بالای تیرک رفته و سگ داره با هر گاز یه قسمت از تیرک رو می خوره:

«آقا سگه! امیدوارم وقتی می‌رسم اون پایین تصمیم عجولانه‌ای نگرفته باشی!»

مورچه خوار در حالی که یک اتوبوس بزرگ از روش رد شده:

«این اتوبوس جهانگردی فقط سالی یکبار از این‌جا رد می‌شه، اون هم باید همین الان باشه!»

مورچه خوار در حالیکه با موتور سیکلت دنده عقب از درخت بالا رفته و داغون شده:

«فروشنده راجع به دنده عقب چیزی به من نگفته بود!»

Missing all the time

2011-01-12T13:48:00.002+03:30

I don't miss you,

I miss the person

I THOUGHT you were!

by me

My Birthday

2011-01-09T14:10:00.000+03:30

می دونید به چی فکر می کردم.

به اینکه چرا کتاب دست گرفتم.

چرا رو آوردم به ادبیات.

بچه که بودم همه همسن و سالام با پول تو جیبیشون می رفتند پفک می خریدند من پولامو جمع می کردم تا کتاب بخرم.

چقدر خر بودم.

نگید نه. هنوزم خرم. شما ها هم که مثل من هستید خرید.

اگه به جای ادبیات می رفتم تو مکانیکی کار می کردم الان یه استاد شده بودم اما حالا چی هستم؟

یه مفلکِ بدبختِ ناامید که هیچی نداره الا یه بیست سی تا داستان ، پنج شش تا مقاله و یه وبلاگ.

که هیچ کدوم رو به ریالی نمی خرند.

اما

این روز نحس تر از روزی هست که من دست به کتاب بردم روز تولد من.

امروز نوزدهم دی ماه، بیست و پنجمین بهار زندگی من توی زمستان است.

بیست وپنج سال پیش دم عید بود که من بدنیا آمدم و روز قشنگی را برای پدر و مادرم که صاحب بچه شده بودند ساختم اما آیا روز من هم قشنگ بود؟

بیست و پنج بهار را دیده ام و احتمالش هست که بیست و ششمی را هیچ وقت نبینم.

Solitaire

2011-01-07T01:10:00.005+03:30

بازی عجيبيه. شاید عجیب ترین بازی ویندوز باشه.Solitaire رو می گم. بازی که بین کاربران محبوبیت زیادی نداره ولی برای من خیلی دوست داشتنیه. ساعت های بیکاری سر کارم رو با اون می گذرونم. همون اول بازی ممکن برگ های آس برات رو بشه و همه چیز خوب پیش بره اما یکباره می بینی برگ ها بسته شده و تو راهی برای ادامه نداری. بازی هیچ پیغامی نمی ده و این فقط تویی که می فهمی باختی. باید دوباره دکمه F2 رو بزنی و از اول همه چیز رو شروع کنی. بعد از ساعت ها بازی کردن بالاخره یکبار می بری. اون هم توی دستی که اصلا فکرش رو هم نمی کردی. ورق ها دسته می شن و دونه دونه می پرن روی هوا و برات شکلک در می آرن! تازه اون وقت می فهمی که چقدر پایان مسخره ای داشته و فقط همین بود. روی ضربدر کلیک می کنی تا فردا که دوباره از اول شروع کنی که شاید ببری یا ببازی.

چقدر شبیه زندگیه...!

بازداشتگاه

2011-01-02T16:45:00.001+03:30

این نوشته رو توی دوران خدمت وقتی توی بازداشتگاه بودم نوشتم. به نظرم جالب اومد. شاید خوندنش خالی از لطف نباشه.

فقط این را می دانم که ساعت خیلی وقت پیش ۴ بود.... روز اول بازداشت، البته آنچنان هم بازداشت قابل توجه ای نیست، ۴۸ ساعت، ۴۸ ساعته درد آور. (ی.ر) سرباز شهرکردی ۵ روز بازداشتی داشت و حالا خوابیده به امید فردا که آزاد می شود.

ـــــــــــــــــــــــــ .

کاغذ به اندازه کافی ندارم باید جیره بندی کنم.

ــــــــــــــــــــــــــ .

ساعت را نمی دان احتمالا نزدیک ظهر باشد. (ی.ر) رفت. مسئول بازداشگاه هم پی چتر خودش است و من تنها مانده ام. البته زیاد هم زجر آور نیست بازداشت هم برای خود عالمی دارد. می خواستم دوش بگیرم، اما وقتی وارد حمام، نه توالت حمام دار می شوی بوی گند گه سرت را درد می آورد. چاره ای نیست باید بنشینم مثل همیشه کاغذ سیاه کنم. هیچ وقت فکر نمی کردم بازداشت به همین راحتی بگذرد اما همین که سربازی پا به این جا گذاشت پرونده اش سیاه سیاه می شود. و حالا بی دلیل پرونده خاکستری من سیاه سیاه شد.

ـــــــــــــــــــــــــــ .

ساعت سه و نیم است.ناهار زهرمار بود آن هم چه زهرماری، و دنیا زهرمارتر. به ذهنم نمی رسید دنیا اینقدر سیاه شود، اینطور که مشخص شده باید پستی شوم(مثل یک سرباز صفر)و این یعنی نکبت. البته آینده غیرقابل پیش بینی است.

ـــــــــــــــــــــــ .

چند لحظه پیش از زیر دوش آمدم بیرون. حمام واجب بودم و توی همان دستشوی مسخره دوش گرفتم. بعد هم شرت خیس پوشیدم و لباس های چرک. بغل دستی ام لنگ یک نخ سیگار است؛ یک مگناسفید. اصولا از نظر من مگناسفید سیگار مزخرفی است و چه لذتی داشت کشیدن این سیگار مزخرف آن هم توی بازداشت.

ـــــــــــــــــــــ .

ساعت نزدیک هفت است و تنهایی امانم را بریده. همین.

ـــــــــــــــــــــ .

با یک نخ سیگار چه جانی گرفت. خود، مسئول بازداشگاه که سربازی بومی است برایش جور کرد. فقط همین امشب را اینجام بعد معلوم نیست. ساعت هفت و سی دقیقه بود که ده دقیقه رفتم بیرون، هوا مهتابی بود.

ـــــــــــــــــــــ .

ساعت چهار و سی صبح است و پشه ها امانم را بریده اند، شده ام یک لقمه چرب و نرم. دور تند کولر هم حریفشان نیست خدا به دادم برسد.

طبیعی

2011-01-01T18:41:00.000+03:30

طبیعی باید زندگی کرد تا در بین مردم طبیعی حرف های غیر طبیعی زد.

Christmas

2011-01-01T00:38:00.000+03:30

Merry Christmas To All!

Destiny

2010-12-26T18:40:00.003+03:30

Destiny is the bridge you built

to one you love!

by me

Summit

2010-12-22T01:06:00.002+03:30

قله

من بودم و من کنفسیوس. قرار گذاشتیم که آخر هفته بریم کوه.

پایین کوه که بودیم گفتم رفیق از کدوم مسیر بریم به فتح قله؟ یه کم فکر کرد و گفت قله های زندگی سه راه دارد. راه اندیشه که والاترین راه است. راه تقلید که ساده ترین راه است و راه تجربه که تلخترین راه است.

گفتم جون رفیق امروز رو بی خیال این حرفها باش. اومدیم حال کنیم نه معادله حل کنیم، مهم اینه که برسیم به قله چه جوریش مهم نیست.

گفت شاید رسیدن به قله مهم باشه اما یادت باشه که هر انتخابی تبعات خودش رو داره. هر انتخابی!

تو رو به خدا ببینید تو روز تفریحمون چه جوری ذهن آدم رو درگیر می کنه. حالا واقعا راه قله های زندگی مهمند؟ یا اصلا فقط همین سه راه در زندگی وجود داره؟ یا اصلا قله ای...؟

Legends of the Fall

2010-12-22T00:37:00.004+03:30

Enlarge and See

Love

2010-12-16T23:57:00.003+03:30

Love is like the Seeds of Life,

To ro0t is Full of pain and Strife,

BuT to Grow it's like an Oak tree,

Straight and Strong for Eternity!

Love is What I offer you,

Steadfast, Calm and oh, so True!

Love is what Between two who shares,

A life between two who Really cares!

Love is Ours if you Agree,

To Spend your Whole life With me!

* این شعر رو در کمال ناباوری حدودا 4-5 سال پیش خودم نوشتم!

دیشب داشتم لا به لای سررسید های قدیمیم دنبال یه داستان می گشتم که متوجه این شعر شدم!

شاملو

2010-12-11T00:22:00.003+03:30

من خون رگانم را

قطره

گریستم

تا ...

باورم کنند

* شاملو

س گ

2010-12-05T00:34:00.002+03:30

آنقدر سرد و گرم دنيا را چشيده ام ...

آنقدر دچار انقباض و انبساط شده ام ...

كه همه وجودم ترك خورده است!

* انگار دیگه کسی داستان نمی خونه. به درک!!

چکه های ماه

2010-11-26T14:26:00.002+03:30

این داستان بهار 1387 نوشته و همین چند هفته پیش بازنویسی شد. از دوستایی که لطف می کنن و وقت واسه خوندنش میذارن ممنونم.

اما دوستانی که کمی کارگاهی تر به داستان نگاه می کنن نظر کارگاهیشون رو در مورد مفهوم ایده ای داستان برای پیشبرد هرچه بهتر اون برام بگن و اینکه شروع (inception) به غیر از این چطور می تونه باشه.

چکه های ماه

باز ماه را خواب دیدم. مثل همه شبهای قبل، بزرگ و نزدیک. آنقدر نزدیک که با عبورش آنتنهای روی پشت بامها شکست و سرشاخه های ترد چنارهای خیابان روی خاک زیتونیش جاده های باریک سیاه کشید. آنقدر نزدیک که نور شپیدش چشمم را سوزاند و خیابان را تا انتها روشن کرد. بعد کوههای بلندش روی شیشه خش انداختند و من از کشیده شدن قله های سپید و روشنش روی سطح شیشه چندشم شد. گوشهایم را گرفتم و زانو زدم. گلدانهای شمعدانی یکی یکی با عبور ماه از روی نرده های تراس پایین افتادند. چراغهای خانه ها تک تک روشن شدند و وقتی پنجره ها را باز کردند که ماه رفته بود.

پشم که باز کردم نفس نفس میزدم. موهایم از عرق خیس بود. روی میز دنبال قرصهایم گشتم. دکتر گفته بود: «خوابهات به خاطر قرصهاست!» دستش را توی هوا تکان داده بود که «جدی نگیر پسر!» بعد خندیده بود. دندانهای دکتر روشن اند و سپید. مثل قله های ماه! و من هرشب از صدای کشیده شدنشان روی شیشه پنجره ام از خواب میپرم. دهانم خشک بود. روی شیشه نوشته اند «در صورت خشکی دهان از یخ استفاده کنید» تنم سرد بود. از فکر گذاشتن یخ توی دهانم لرزیدم. بلند شدم.

صدای گریه می آمد. فکر کردم شاید باز دل همسایه گرفته، اما وقتی رو به آینه برگشتم تصویرم را دیدم که خم شده، نشسته لبه تخت و گریه میکند. مرا که دید ایستاد. جلو رفتم، او هم جلو آمد. دست کشیدم به چشمهایم، او هم. لیوان آب را تا ته سر کشیدم، او هم. ساعت شروع کرد به ضربه زدن. لیوان را پرت کردم طرفش. ولی او نکرد! ساعت اتاق من شکست، اما ساعت او هنوز ضربه می زد! دعا کردم دوازده نباشد. دوازده ضربه برای کسی مثل من زیاد بود. تصویر خیره شد توی چشمهایم. اخم کرد. ولی من خندیدم. به لیوان اشاره کردم. گفتم: «ضایع شدی!» نگاه کرد به لیوان شکسته و ساعت. پرسید: «مگر مرض داری؟!» گفتم: «خوب مچت رو گرفتم!» گفت: «حیف نبود؟» سرم را پایین انداختم.

صدای در زدن آمد. جواب ندادم. تصویر اشاره کرد به در، گفت: «جواب نمیدی؟» همسایه هنوز در میزد. تصویر دستهایش را گذاشت روی گوشهایش و برگشت. نشست لبه تخت. همسایه گفت: «حالت خوبه؟» گفتم: «برو گمشو!» داد زدم. گفت: «میخوای زنگ بزنم به اورژانس؟» دندانهایم را روی هم فشار دادم. دویدم و در را که باز کردم پشت در نبود. به تصویر کفتم: «گریه چرا؟» گفت: «تنهایی!» و تکرار کرد «تنهایی آدم را دیوانه میکند!» گفتم: «بد نیست!» گفت: «اگر بد نیست، چرا هر روز دم غروب روی تراس مینشینی و به مردم اصرار میکنی بیایند بالا چای بخورند؟» شانه بالا انداختم و نگاه کردم به شیشه پنجره که از عبور ماه خط افتاده بود. گفت: «اگر آینه را بتراشی می آیم بیرون» خندیدم. ایستاد. گفت: «لازم نیست اینطور به مردم اصرار کنی!» دراز کشیدم روی تخت و زمزمه کردم: «توهمه! به خاطر قرصهاست!» دستم را درست مثل دکتر توی هوا تکان دادم و گفتم: «جدی نگیر پسر!» بعد دهانم را باز کردم و سعی کردم طوری بخندم که دندانهایم پیدا شود. روشن و سپید. مثل قله های ماه. پتو را کشیدم روی سرم. گفت: «تو شطرنج بلدی؟» چشمهایم را بستم. گفت: «بیام بیرون یادت میدم» دستهایم را گذاشتم روی گوشهایم، ولی صدایش را شنیدم که گفت: «پشت آینه را بتراش، بیام بیرون» تازه پلکهایم گرم شده بود که مشت کوبید به آینه. گریه میکرد. بار دوم که مشت کوبید. همسایه باز در زد. گفت: «چیزی شده؟» لابد گوشش را چسبانده بود به در. تصویر داد زد: «زنده بودن بی فایده است» همسایه پرسید: «حالت خوبه؟» جوابش را ندادم. باز پرسید: «میخوای به اورژانس زنگ بزنم؟» تصویر سرش را تکیه داده بود به آینه. گفت: «پشت آینه را بتراش!» نگاه کردم به ساعت که شکسته بود. گفتم: «فردا!» گفت: «امشب!» باز چشمهایش شفاف شد. ترسیدم از گریه کردنش. آینه را بلند کردم و بردمش توی تراس. نشستم و شروع کردم به تراشیدن. حالا همسایه آمده روی تراس. نگاهش نکردم اما بودنش را از بوی کافور شناختم. اصلاً نمیدانم چرا کسی باید به خودش عطر کافور بزند؟!

پرسید: «چکار می کنی؟» گفتم: «به تو ربطی نداره!» لابد سر تکان داد و خندید که گفت: «بیچاره! جدی جدی زده به سرش!» خندیدم، اول من بعد تصویر و دست آخر هر دو باهم، مثل هم، بی هیچ اشتباهی، با یک صدا. سعی کردم رنگ را با کارد میوه خوری بتراشم که تصویر گفت: «سمباده بهتره!» و درست وقتی باران گرفت گفت: «برو تو. بعد از باران ادامه بده.» گفتم: «سعی کن بیای بیرون» و کف دستم را گذاشتم روی آن قسمت که تراشیده بودم. گفت: «سخته!» همسایه شاید هنوز ایستاده بود و نگاهم می کرد. تصویر گفت: «باران که بند آمد باز بتراش» ایستادم، لبخند زدم و در را پشت سرم نبستم که اگر بیرون آمد زیر باران نماند. نشستم پشت میز و خیره شدم به پرده ی تور که با باد نفس نفس می زد و گلهای سرخ که خیس بودند از قطره های باران و رنگ سرخشان پخش شده بود روی زمینه سپید فرش. برای خودم چایی ریختم. پیرهنم را در آوردم و انداختم روی بخاری گرچه می دانستم خاموش است. آنوقت فکر کردم تصویر که بیرون بیاید اول یک اسم برایش انتخاب می کنم بعد یک روز باهم می رویم سراغ همسایه و تا آنجا که توان داریم کتکش می زنیم، آنقدر که دیگر نتواند پابرهنه توی پله ها بدود تا پشت در اتاقم و حالم را بپرسد. شاید تمام گلهای شمعدانی لب تراسش را پرت کنیم توی کوچه و آینه هایش را یکی یکی بشکنیم تا تنها شود. صدای پریدن که آمد برگشتم. تصویر را صدا زدم. جواب نداد. دویدم توی تراس خم شدم روی نرده ها و و تصویر را توی خیابان ندیدم. اما آن دوردست تا آنجا که خانه های طوسی دو طرف خیابان انگار به هم می رسیدند و باران کدرش کرده بود، رد پاهای نقره ای تصویر بود. آدم زیر باران که گریه کند خودش هم فرق اشکهایش را با قطره هایباران نمی فهمد! سایه همسایه افتاده روی دیوار روبرو. وقتی باز آمد روی تراس، سایه اش آنقدر بزرگ شد که سرش توی سیاهی شب گم بود. نگاهش نکردم، ولی بوی کافور آنقدر زیاد شد که سرم گیج رفت. گفت: «تو اصلاً حالت خوب نیست!» گفتم: «برو گم شو!» گفت: «چرا نمی یای بالا؟» جوابش را ندادم. توی آینه را نگاه کردم و وقتی خودم را ندیدم پرت کردمش وسط خیابان.

همسایه لابد لب پایینش را گاز گرفته و دویده توی اتاقش. ولی من ایستادم و با روشن شدن تک تک چراغ ها گریه کردم و یادم نبود پیرهنم را نپوشیده ام. خیره شدم به رد پاهای نقره ای که زیر چراغ های روشن خیابان لرزان بودند و نمی شد فرقشان را با چاله های آب تشخیص داد.

هفته بعد ایستاده بودم روی تراس، غروب بود و من به رهگذر ها چای تعارف می کردم. این روز ها اعتماد مردم کمتر شده است. خرده های آینه هنوز برق می زد، طوری که کسی اگر نمی دانست شاید خیال می کرد نیمه شب ماه چکه کرده کف خیابان. به مردی که زیر طاقی ایستاده بود گفتم: «چای میل دارید؟» و اشاره کردم به اتاق. اخم کرد و وقتی خیره شد توی چشمهایم. شناختمش. تصویرم بود. گفتم: «سلام» و لبخند زدم. جوابم را نداد و قبل از اینکه حالش را بپرسم به راه افتاد.

عجب زمونه ای شده

2010-11-18T23:58:00.003+03:30

تعجب نوشت: من روزي دوازده ساعت كار مي كنم كه علاوه بر داشتن سقف و غذا شايد يه روزي يه ماشين بخرم، چندتا سفر خارجه برم، بتونم همينجوري تحصيلاتم رو ادامه بدم و ...(ازدواج بین اینا نیستا!).

برام عجيبه پس اونایي كه همه اينا رو باباشون بهشون مي دن براي چي زنده اند؟؟

نيروی ... نوشت: خوب معلومه وقتي يك نفر رو توي يكي از پررفت و آمد ترين محله هاي پايتخت مي كشند و نيروي انتظامي كاري از دستش بر نمي آد بايد گشت امنيت اخلاقي بندازه و سعي كنه امنيت اخلاقي ايجاد كنه. آخه مي دونيد كلا امنيت اخلاقي از جون آدم ها مهمتره!

آینده نوشت: پست بعدی بعد از مدتها بالاخره یه داستان کوتاه میذارم. (البته اگه نمردم)

Society

2010-11-06T23:38:00.003+03:30

Fuck this society!

I don't have such a permission to write my own heart line in my very own weblog!

دل نوشت: دلم برات تنگ شده

Being Friend

2010-10-30T23:54:00.004+03:30

me: So I get it. You don't want to be my friend anymore.

me: No, I don't wanna be your friend anymore. I don't wanna be your friend anymore. Do I have to nail it at your door? I don't wanna be your friend.

me: No, You... . You can't. you can't stop being my friend. It's not something you can decide.

me: Yeah, I can. People have an Argument and then they stop talking to each other.

me: Okay, then let's have a date or something and we can talk about things.

Sedation, تسکین

2010-10-22T16:13:00.009+03:30

آیا این تویی پشت میله ها رها؟

یا منم پشت میله ها اسیر؟

الحق که دم شما گرم آقای شفیعی کدکنی وقتی که به قیصر امین پور گفتی: «تو شعر را فهمیدی!»

البته با اندکی تغییر شعر بالایی رو نوشتم تا تأثیر و درکش روی خواننده بیشتر باشه!

تسکین

با توام

ای لنگر تسکین!

ای تکانهای دل!

ای آرامش ساحل!

با توام

ای نور!

ای منشور!

ای تمام طیفهای آفتابی!

ای کبود ارغوانی!

ای بنفشابی!

با توام ای شور، ای دلشوره ی شیرین!

با توام

ای شادی غمگین!

با توام

ای غم!

غم مبهم!

ای نمی دانم!

هرچه هستی باش!

اما کاش...

نه، جز اینم آرزویی نیست:

هرچه هستی باش!

اما باش!

آره، اما باش. هرچه هستی باش!

* این دیگه بدون تغییر بود.

Prison, زندان

2010-10-14T22:41:00.000+03:30

آقا می‌شه سر این کوچه نگه دارین؟

سر کوچه نمی‌شه. برم تو کوچه؟

نه. خب برید یه کمی جلوتر. هرجا شد. من زود برمی‌گردم...

از سر کوچه تا در خانه 31 قدم ِمن است. برای اولین بار است که می‌شمارم. عجله‌ای ندارم برای رسیدن به در. می‌شمارم که آرام شوم. سه چهار پنج. مثل ورد و دعا. ده یازده دوازده. می‌شمارم که بغضم نترکد. بیست‌و‌یک بیست‌و‌دو بیست‌و‌سه. می‌شمارم که سرعت دم و بازدم‌ام یکی‌ باشد. سی سی و یک. آرام نمی شوم.

سایه‌ام افتاده است توی کوچه. برای این کوچه سایه‌ی من، یکی‌است مثل بقیه سایه‌ها که این یک‌سال افتاده‌اند کف‌اش و روی دیوارش. اصلن یاد‌ش نمی‌آید من را. لابد سایه‌های عجیب و غریب‌تر از من دیده‌است. سایه‌های ترسیده. سایه‌های فرار کرده. سایه‌های زخمی. مگر چقدر راه‌است تا آزادی؟ سایه‌ی تو را هم دیده‌است، چمدان به‌دست وقتی داری برای همیشه می‌روی ...

می‌رسم جلوی در. سرم را بر می‌گردانم به چپ و بالا را نگاه‌ می‌کنم. همسایه‌ات هنوز توی قفس پرنده نگه می‌دارد. قفس از پنجره به بیرون آویزان است. پرنده‌های همسایه‌ات هنوز لال هستند. هیچ‌وقت صدایی ازشان در نمی‌آید. آخر نفهمیدم بلبل‌اند؟ قناری‌؟ یا مرغ عشق‌؟ ریخت‌شان را خوب نمی‌بیینم از این فاصله. عینکم همراهم نیست. هرچند زیاد فرقی نمی‌کند چه باشند وقتی لال‌اند.

پارسال اگر بود به جای این‌که با‌یستم جلو در به پرنده‌های لال هم‌سایه‌ات فکر کنم یا هی عقب عقب بروم و روی نوک پنجه بایستم تا بتوانم از لای تیر و تخته و آشغال پاشغال توی بالکن تکه‌ای از دیوار اتاق‌ات را ببینم، تا الان زنگ در را زده بودم و آمده بودم توی حیاطی که قبل‌ از آمدنم آب‌پاشی کرده بودی و بوی خاک نم‌خورده پیچیده‌ بود توی دماغم. بعد بی آن‌که بخواهم اشتیاق دیدنت را پنهان کنم پله‌ها را تند‌تند و دوتا یکی آمده بودم بالا. دفعه‌ی اول که آمدم از پشت در پرسیدم "طبقه چندمی؟" گفتی "هرجا دیدی نفست بریده دیگه نمی‌تونی بالاتر بری." و من هربار که نفس‌ام برید و سرم را بالا آوردم، تو را دیدم، ایستاده‌ بیرون در، با خنده‌ای شیرین که به خنده‌ام می‌انداخت و هیچ وقت تمام نمی شد. باید خم می‌شدی و من هم روی پنجه می‌ایستادم برای بوسیدن‌ لبهایت و باید بوی تو جای بوی خاک نم‌خورده را می‌گرفت تا نفس‌ام بالا بیاید.

امسال ایستاده‌ام جلوی دری که دیگر به رویم باز نمی‌شود اما همین‌جا نفس‌ام بریده‌است. نفسم بریده است از بغض. تکیه می‌دهم به دیوار روبه‌رو و خیره می‌شوم به پرنده‌های لال هم‌سایه و به شماره‌ای که ماه‌هاست با آن تماس نگرفته‌ام، زنگ می‌زنم. پیغام‌گیرت به زبان اسپانیایی ‌است. می‌گویم ایران ‌ام. جلوی در خانه‌ات. کجایی که در را باز کنی پیشی من ..؟

دست می کشم زیر چشمهایم و کوچه خیس می شود.

گوشی از دستم می افتد.

راننده ته‌سیگارش را پرت می‌کند و سوار می‌شود.

- برنمی‌گردین؟

- چرا حتماً...

چرا یاد نمی گیرم

2010-10-04T12:26:00.002+03:30

من نمی فهمم چرا بعضی علاقه دارند جاسس بازی در بیاورند؟ اونم توی محیطی مانند وبلاگ. مثلاً چرا کامنت میگذاری اما نمی گویی که هستی؟

اسمش را، آی پی اش، خودش را، همه چیزش را مخفی می کند و سپس نظر میدهد! که چی؟؟ و تازه آخرش هم مدعی می شود من او را می شناسم و او نیز من را! این رفتار تازگی ها مد شده است.

همه اش برایم مسخره است. برایم مسخره است وقتی می بینم یک نفر به هر دلیلی می ترسد بگوید کیست، آنقدر بی عرضه است که حتی توانایی معرفی خودش را هم ندارد.

من هم به هیچ وجه مخم را تحت فشار نمی گذارم تا بفهمم این فرد کیست یا حتی بفهمم منظورش از این جیمز باند بازی ها چیست. چون اساساً بر این باور هستم که این فرد ارزش آن را هم ندارد.

اصل مطلب

نمیدانم چرا من یاد نمی گیرم؟! شاید به خاطر این است که فکر می کنم خیلی بزرگ شده ام.

چرا من یاد نمی گیرم آدم ها حاضر هستند به خاطر چیزهای خیلی مسخره و عادی به راحتی دروغ بگویند؟! چرا وقتی آدم ها دروغ می گویند به راحتی باور می کنم؟ چرا وقتی حرف می زنم و دیگری هی سرش را بالا و پایین می کند و می گوید «منم دقیقاً همینطوریم» باورم می شود و اصلاً فکر نمی کنم که دارد وانمود می کند؟ چرا یاد نمی گیرم که دروغ گفتن مردم را باور نکنم؟ آخر من که سرش را زیر گیوتین نگذاشته ام حتماً حرف های من را تائید کند!

چهار تا از چیز هایی که حتماً باید توی این چند سال اخیر یاد می گرفتم و نگرفته ام:

1- آدمها حرف می زنند که فقط زده باشند و معنی آنها الزاماً راستگویی نیست.

2- با خیلی خیلی از زن ها می توان خوابید، اما تعداد بسیار اندکی هستند که می توان با آنها بیدار ماند.

3- به افرادبیشتر از حد شایستگی شان احترام نگذار.

4- اگر دوست داری عقیده ات را بلند بگویی، بدان که انتقاد از عقیده ات را هم بلند میشنوی.

* پی نوشت: باید متذکر شوم شماره 2 دزدی است! و گفته برتراند راسل، فیلسوف و منطق دان بریتانیایی است.

The most Romantic one!

2010-09-29T23:15:00.002+03:30

I think the most romantic thing ever is,

to watch a girl you love while she’s sleeping!

Just Nice!

2010-09-24T17:51:00.006+03:30

This post has been deleted!

...

Happiness

2010-09-21T23:19:00.002+04:30

I do not think we have a "right" to happiness.

If happiness happens, say Thanks.

by Marlene Dietrich

من فكر نمی‌كنم كه آدمی‌زاد صاحب يك‌جور «حق» برای شاد بودن باشد. اگر شادمانی به سراغت آمد، بگو متشكرم. / مارلنه ديتريش

خانوم یا آقایی که پست قبل کامنت گذاشته بودین با یه رباعی از خیام: «کامنت قبلیتون خوشحالم کرد، طبق گفته بالایی، متشکرم»

Shooting time!

2010-09-17T17:00:00.003+04:30

تازه گی یه تفنگ بادی ۵.۵ خریدم که زورش به گنجشک هم نمی رسه. دلم می خواست به جاش یه مسلسل گوشه اتفاق افتاده بود و همین الان برش می داشتم می اومدم تو خیابون. از سر همین خیابون خودمون شروع می کردم و تا اون پایین پایینهای شهر همه آدم ها رو می کشتم، اصلا همه آدم های شهر رو می کشتم. بعد که تنهای تنها می شدم می رفتم تو سر کوه کنار شهر و شروع می کردم به فریاد زدن. داد می زدم می گفتم: خدایا نگاه کن! می گفتم: خدا شرم نمی کنی؟ این منم. من! که یه روز پر از انرژی بودم. پر از امید بودم. حالا چی شدم؟ ببین چه جوری بشرت تنها شده. چه جوری به آخرش رسیده. ببین چه جوری تموم شده...

اما این آهن پاره فقط یه تفنگ بادی پنج و نیمه که زورش به یه گنجشک هم نمی رسه!

دلم گرفته.

...دلم

2010-09-15T22:46:00.001+04:30

دلم هوس هوسبازی به سرش زده. هوس یه آغوش گرم کرده. هوس یک گاز گنده از یک لب شیرین، هوس یکی شده دو تا نفس، هوس لبی به روی گونه و چشم، هوس یک تن بازی و ناز بازی هوسناک، هوس گپ و گفتگوی عاشقانه، هوس یک عشق بی ادعا!

خب دلم هوس کرده!

* دلم خیلی هم غلط کرده هوس کرده! اونو چه به این گه خوریا!

انگار بازم باید دلم رو بشکنم!

Society

2010-09-09T22:56:00.003+04:30

دوستانم حق دارند كه به خاطر داشتن همچين وبلاگي توي دلشان به من بخندد و مسخره كنن. آخه اونا آدم هاي ادبي هستند و توي وبلاگاشون شعر و داستان و نقد و... مي ذارن و قراره كه توي ادبيات انقلابي به پا كنند. انقلابي كه من نمي فهمم چه فايده اي به حال گرسنه هاي تهران داره (گرسنه هاي آفريقا پيش كش)

اتفاقاً دختري برايم كامنت گذاشته بود كه بد مي نويسم و یه کم کتاب بخونم!! چقدر خنده دار! به وبلاگش سر زدم اون هم شاعر بود و توي همون پروفايل وبلاگش متني از حسين پناهي گذاشته بود! دوست ديگري هم تخمي تخيلي خطابم كرده بود! اميدوارم كه ايشون ديگر جز ادبي كارهاي اين كهن مرز بوم نبوده باشن. در گذشته هم كم نبودن از اين دوستداران ادبيات كه ماجراي وبلاگ نويسي برايشان جدي بوده و من را به باد فحش و انتقاد كشيده اند. همه اش برايم مسخره است!

اصل مطلب

هيچ وقت آدمي نبودم كه سر كوچه بياستم و حواسم به دخترها باشه. خبر از مدارس دخترانه نداشتم. متلك نمي انداختم و دنبال دخترها هم نمي كردم. آمار دخترهاي محله را نداشتم. اما حالا پشيمونم.

همه اون هم سن سالهام كه اين كارها را انجام داده اند آدم هاي موفقي بودند. تجربه هاي سكسي خيلي زيادي داشته اند. آنقدر زياد كه دیگر برايشان چيز عادي شده و از طرفي خبره اين كار به حساب مي آيند. خانم جلسه اي محله ام كه سهل است زن كارگر محله با دوتا بچه قد و نيم قد هم بارها زيرشان خوابيده. اگر هم كه ازدواج كرده اند واقعا زن خوبي نصيبشان شده. توي كار هم آدم هاي موفقي بودند. همه هم ازشان تعريف مي كنند. نگويید كه اين طور نيست. البت كه قشر مونث جامعه هم در به در دنبال اين آدم ها مي گردند تا زيرشان بخوابند. در عوض آدم هاي مثل من به اصطلاح بي عرضه و عقده اي خطاب مي شوند و اگر خودكشي كنند هم "ضعيف"

دلم مي خواد ده سال برگردم عقب تا ديگه مثل اون موقع آدم ها برايم اهميت نداشته باشند. زن ها برايم حكم شيء رو داشته باشند همون جوري كه خودشون دوست دارند. ديگه اون پسر سر به زير محله نباشم كه دختر همسايه با پسر همسايه لاس بزنه و بعد مادرش بياد در مورد ازدواج من اون صحبت كنه. نمي خوام ديگه پسر يكي يك دونه خوب مامان و بابا باشم كه با خواسته هاي مسخره شون گند بزنند به زندگيم. دلم مي خواد شر و شور باشم همون جوري كه دخترها دوست دارند. آبروي خانواده ام رو ببرم و بارها مامورهاي امر به معروف بگيرنم. (آن موقع گشت امنيت اخلاقي نبود) دلم مي خواد به جاي مدیریت هنر بخونم تا پشت پا بزنم به آرزوي خانوادم كه پسر كارمند دوست داشت. شايد اصلا درس نخوندم و رفتم دنبال كار. (خيلي سر اين مسئله با بابام درگير شدم اما نذاشت. مي گفت خجالت مي كشه پسرش درس نخونه، نمي گفت درس بخون براي خودت خوبه) دلم مي خواد به جاي اينكه كتاب بخونم بابام رو مجبور كنم برام موتور بخره تا باهاش ويرا‍‍‍ژ بدم و دختر بازي كنم و دخترها رو ببرم توي بيابون به زور لختشون كنم و... حالا مي فهمم كه اون دخترها هم دوست داشتند و اين كاري بود كه هم سن سال هام به دفعات انجام داده اند. حيف كه ديگه نمي شه برگشت عقب ... .

* دیگه نمی خوام راجع به حد تنفرم بگم، ولی همونیه که بود یا هست.

How to be a God!

2010-09-07T00:01:00.005+04:30

If you kill one man, You're a murderer.

If you kill thousands, You're a king.

If you kill them all, Then you're a God!

by me

2010-09-03T03:46:00.000+04:30

وقتی تو چشمای کسی که چندین سال دلتو ریختی به پاش زل بزنی و اونم با گستاخی هرچه تمامتر برگرده بگه: «من از این چندین سال هیچی جز یه خاطره تلخ توی زندگیم ندارم» می فهمی که بشریت یعنی چی!

دید نوشت: مردی متولد نیمه اول دهه چهل، قد حدوداً 170 سانتی متر، با ریش لایت، موهای جوگندمی، گوشه خیابان انقلاب ایستاده و کارت پخش می کنه، لباس مرتب، نه لاغر و نه چاق، (مادرش رو، هر کی که بگه معتاده!)

دختری یازده دوازده ساله با هزار جور عشوه و ناز و چپ چپ نگاه کردن و دهن کجی دست مرد رو پس میزنه!

اگر یه جو انسانیت توی رگهامون جریان داره، اگر فکر نمی کنیم از بقیه بهتریم چون پول بیشتری داریم یا جایگاهمون بهتره یا سوادمون بیشتره،... پس نزنیم دستی رو که به همراه یه کاغذ تبلیغی به طرفمون دراز شده.

* همچنان از همتون متنفرم، حتي شما دوست عزيز!

Manners

2010-08-27T01:06:00.003+04:30

"WHAT EACH KISS MEANS"
- Kiss on the Forehead: We're cute together .
- Kiss on the Cheek: We're friends.
- Kiss on the Hand: I adore you.
- Kiss on the Neck: I want you, now.
- Kiss on the Shoulder: Your perfect.
- Kiss on the Lips: I LOVE YOU...
____________________________________________________
WHAT EACH GESTURE MEANS:
- Holding Hands: We definitely like each other.
- Holding you tight pressed against each other: I want you.
- Looking into each other's Eyes: I like you, for who you are.
- Playing with Hair: Let's fool around.
- Arms around the Waist: I like you too much to let go.
- Laughing while Kissing: I am completely comfortable with you.
____________________________________________________
ADVICE:
- If you were thinking about someone while reading this, you're definitely
in Love!
____________________________________________________

Getting Aged

2010-08-20T17:47:00.002+04:30

مدتی هست که با تمام قوا افتادم دنبال کرم های ضد چروک، مرطوب کننده و راههای جلوگیری از چروک و این جور چرت و پرت ها. حقیقتش سعی دارم هر جور شده از چروک خوردن و پیر شدن صورتم جلو گیری کنم.

و اما ماجرا:

چند روز پیش ثمین که فقط 6 سالشه با لحنی حاکی از شوخی و مسخره گفت: چی شده چند وقته افتادی دنبال این جور چیزها؟

گفتم: بذار سنت بره بالا. خودت می فهمیدی.

ثمین چیزی نگفت. اما جواب من هم کامل نبود.

جواب کامل: بذار سنت بره بالا و ببینی به هیچ کدوم از آرزوهات نرسیدی. اون موقع است که به هر قیمتی شده می خوای زمان رو به عقب ببری یا حداقل متوقفش کنی! و درست اینجاست که باید آرزو کرد یه خنجر زمان مثل "پرنس دستان" فیلم شاهزاده ایرانی داشته باشی!

It is said some lives are linked across time

*** توی چند ماه اخیر این تنها فیلمی بود که ازش خوشم اومده

عاشقانه های من

2010-08-01T00:34:00.003+04:30

عاشقانه هایم

استخوان های قفسه سینه ام را گرفته

و فریاد آزادی می زنند!

* عصری که برگشتم خونه حالم از هر موقعی که بگین بدتر بود. دقیقاً مثل الآن!

از همتون متنفرم، حتی شما دوست عزیز!

Startle!

2010-07-28T01:18:00.001+04:30

To do list!

2010-07-24T00:28:00.004+04:30

I think the last one is the most significant, BUT there are exceptions!

Kiss بوسه

2010-07-21T00:14:00.003+04:30

اکثر مواقع جنس مونث از فاصله نه چندان دور، زیبا و گاهی بی نهایت دل نشین به نظر می رسد. عکس های دخترهای جوان بسیار جذاب و نگاه کردن به آنها می تواند لذت بخش باشد. اما همه این ها توهمی بیش نیست. همیشه وقتی فاصله نگاهم به یک جنس مخالف از شصت سانت کمتر می شود متوجه ریزکاری هایی می شوم که واقعا چندش آورند. خال های ریز، موهای ریز پشت لب، چروک های ریز زیر چشم، لک و پیس هایی که سعی شده زیر پنکک های گرون و ارزون مخفی شوند.

هیچ وقت نمی تونم لب های یک دختر را ببوسم جز اینکه عاشقش باشم

صراط غیر مستقیم

2010-07-19T16:18:00.005+04:30

این مطلب با یه خورده تغییر پیامک دوستی که برای تلفن همراهم فرستاده بود:

بد شانس ترین نسل تاریخ ایران ما هستیم : تو نوزادی شیر خشک نایاب شده بود…تو بچگی هم دوران جنگ بود… توی مدرسه سه نفری و چهار نفری پشت یه نیمکت می شستیم. دوران تحصیل هم هر چی طرح بود رو ما امتحان کردن… نظام قدیم، نظام جدید، نظام خیلی جدید… رسیدیم دانشگاه سهمیه ها بیداد کردن… فارغ التحصیل شدیم به خاطر زیاد بودن جمعیت کار پیدا نشد… ماشین خریدیم بنزین سهمیه بندی شد بارالها! ما حال نداریم به راه راست هدایت شویم، خودت راه راست را به سوی ما کج کن!

No Title

2010-07-15T00:56:00.001+04:30

What do you think to say for newly born child?

What should we say for a baby who wants to experiment the world?

دیفال

2010-07-11T15:36:00.002+04:30

ديـفـــال

همانطور موهایش را در هوا پخش کرده و جلوی آیینه ایستاده. اصلا هم حواسش به من نیست که اینطرف نشسته ام و خیلی راحت دارم از پشت دیفال می بینمش. کمی راه رفت، شاید دنبال چیزی می گشت توی خانه، برایم مهم نیست چه چیزی، مهم این است که وقتی موج موهایش را می دیدم مو بر تنم سیخ می شد و نرمی هزاران هزار تار را روی بدنم حس می کردم. دوباره جلوی آیینه ایستاد و موها ریختند روی شانه هایش. دستش را اول آورد بالا و موهایش را نوازشی کرد، بعد برد جلوی آیینه و از طاقچه موچین را برداشت. با تکان سر موها را پرت کرد پشت کمر و موچین را برد طرف صورتش و داشت تارهای ریز روی صورت را می کند که یکدفعه سر موچین قسمتی از گونه های سفید رنگش را گاز گرفت. من این طرف دیفال آرام گفتم «آخ!» چه می دانستم صدایم را می شنود، بر می گردد و به دیفال نگاه می کند. بعد به چپ و راست خیره می شود. هیچ چیز که نمی بیند بی خیال می شود اما فقط برای یک لحظه. از جلوی آینه کنار می رود، موهایش دوباره پخش می شوند در هوا و او می دود طرف اطاق خواب و دستمال به سر برمی گردد. موها زیر دستمال گم می شوند انگار دیگر نبودند. با صدای نحیف و لرزان می گوید «کی اینجاست؟» من خاموش می مانم. قدرت می گیرد و بلندتر می گوید «کی اینجاست؟» می گویم «منم، اینطرف دیفال نشسته ام و همه توجه ام به توست، خیلی ها اینطرف نشسته اند و تورا می بینند ولی فقط من نگاهت می کنم.» دیفال که می گویم صورتش از خشم سرخ می شود. می خواهد فحش بدهد اما نمی دهد. فقط می پرسد «چند مرد دیگر من را بدون دستمال دیده اند» می گویم «گفتم که خیلی ها تو را دیده اند» می پرسد «خیلی ها؟» می گویم «آری، ولی هیچکس متوجه تو نبود، فقط لحظه ای توجه شان رفت سمت موهای پریشانت همین. من تنها کسی بودم که حواسم کامل به تو بود» سرخ تر می شود و باز می پرسد «پشت کدام دیفال هستی؟» می گویم «همین دیفال روبروی. همین که الان مژه هایت، که زیبایش کمتر موهایت نیست، را گرفته ای سمتش» سکوت می کند. چشمانش را از روی دیفال بر می دارد، سرش را می اندازد پایین و می گوید « هنوز هم من را می بینی؟» می گویم «همیشه تو را می دیدم با همان موها اما حواسم به آنها نبود تا حالا» قطره عرقی روی پیشانیش می لرزد و می افتد پایین. می دود طرف آشپزخانه، موهایش زیر دستمال انگار که خشک شده باشند تکان نمی خورند. چاقوی بر می دارد و بر می گردد. می گوید «بی عفتی برایم تحمل ناپذیر است» می گویم «نه» ولی گوش به حرفم نمی دهد، چاقو را درست وسط قلبش فرو می کند بدون اینکه هیچ وقت بفهمد موهایش فقط و فقط یک تخیل مسخره بود و بس.

بهار 87

تبریز

You Can't be Replaced!

2010-07-06T22:55:00.001+04:30

LoOp!

2010-06-28T23:30:00.001+04:30

How Long??

2010-06-23T00:31:00.003+04:30

گاهی اتفاقهایی باعث میشه بیشتر آدمهای دور و بر خودمون رو بشناسیم. اتفاقهایی که بعضی دوست ها رو دوست تر میکنه و بعضی دوستها رو از رده خارج میکنه، طوری که برن یه گوشه ذهنت که فقط خاک میگیره و اون آدمها رو کمرنگ تر و خاطره هاشون رو محوتر میکنه.
توی همین اتفاق ها هست که میفهمی بعضی ها ذاتا بی لیاقت هستند. همین بی لیاقتهای توهمی... همانهایی که چون خودشون از هر کارشان منظوری دارند و همیشه دنبال نقشه کشیدن برای گرفتن حال دیگران و توی دردسر انداختن شان هستند، توهم برشان میدارد که دیگران هم متقابلا همین کار را میکنند!
بعضی ها هم ذاتا بی اراده هستند. آدمهای بی اراده ای که در کمال حیرت همان آدمهای بی لیاقت به آنها صفت سیب زمینی و بی غیرت میدهند. آدمهایی که به نفسه خاله زنک و سوسن جون هستند و کارشان دخالت در چیزهایی ست که به هیچ وجه بهشان ربطی ندارد! آدمهای بی اراده ای که مثل عروسک خیمه شب بازی در دست این و آن میچرخند و چون گوشت شان زیر دندان آدمهای بی لیاقت است میشوند عروسک کوکی آنها!
آدمهای بی لیاقت تنها میشوند، آدمهای بی اراده بی اراده تر!
چند سال خوب است که از بین همه دوستهایتان بتوانید یک آدم بی لیاقت توهم زده پیدا کنید که از کاهی کوه بسازد و چیزی که ارزش هیچ بحثی نداشته را آنقد بزرگ کند که همه را به جان هم بیندازد و خودش را مضحکه عام و خاص و همه دوستانش کند و از قضا جفت اش یکی از همین آدمهای بی اراده ای باشد که خودش را نخود هر آش میکند؟؟؟ چهار سال؟ پنج سال؟
چه قدر باید طول بکشد که یک آدم بی لیاقت توهم زده پیدا کنید وقتی چیزی را شروع میکند به آخرش نگاه نکند؟ شاید هم نگاه کند ولی نفهمد با دردسری که درست میکند نه تنها خودش را کوچک کرده بلکه آن آدم بی اراده را هم جلوی تمامی دیگران ذلیل و خوار کرده است؟
چه قدر طول میکشد شما بفهمید این همان یار جون جونی تان است که رگ گردنتان را هم به خاطرش میزدید؟ چه قدر طول میکشد تا بفهمید همه لیاقت دوستی را ندارند؟ چقدر طول می کشد تا بفهمید همه لیاقت عشق را ندارند؟
چهار سال؟ پنج سال؟

بهار امسال در کمال ناباوری پر بود از همین چه قدر ها... پر بود از شوک های ناگهانی... پر بود از ناباوری هایی که هنوز هم هستند. اینکه هنوز هم باور نمیکنم این همان آدم است!..

Daily Life

2010-06-18T18:24:00.001+04:30

The circle of no life

2010-06-13T00:29:00.002+04:30

Sad But True..!

Mother's Day

2010-06-03T01:20:00.005+04:30

I Loved You Yesterday
I Love You Still
I will Always ...

بودن

2010-05-23T22:57:00.001+04:30

حیف که بودن رو نمیشه کاریش کرد،

ای کاش هیچ وقت نبودی،

ای کاش هیچ وقت نباشم،

اما حیف که هستم و محکومم که این روزها رو تحمل کنم!

Heart Shape!

2010-05-08T22:21:00.004+04:30

I always thought about the heart shape(Love Shape), but it is not exactly what we think it is!
Is this really what a heart looks like? (I mean the left one)
I guess the other one is right!
of course, in some cases!

KoOdakaneh!

2010-04-30T13:09:00.008+04:30

یک و دو و سه، سه تا شد، پنج و شیش هوا شد، هفت و هش زمونه، توپ به زمین نمونه، هیفده هیجده شد بیست، هیشکی حریفه من نیست! شد بیست و نه یکیش کم، میگذرد از چهل هم، چهل چهل و چهار چه چه! از پل گذشتی به به! پنجاه و دو سوارم، چیزی به صد ندارم، به شصت رسیده بازی، به شصت و چهار نبازی! به هفتاد دو تا داره، که شش پشت چهاره، حالا هفتاد و هشتی، ز هشتادم گذشتی، هشتاد و چهار مشتی، چه تهرونی چه رشتی، رسیدیم کوچه دَ...ردار، آقای شوفر خبردار، صاف دم صد نگه دار!!

تا اونجایی که یادم میاد این فقط یه شعر دوران کودکیم بود که بلد بودم. ولی شاید شعر یه بازیه کودکانه هم باشه. به هر حال به نظر خودم که خیلی قشنگ و با مزه میاد. همیشه اون طراوت دورانه بچگیو داره!

In love,...

2010-04-18T23:46:00.008+04:30

Have you seen the movie “The English Patient”?

I really really liked that movie, and the sreenplay as well. It has golden taglines and memorable conversations.

One of’em that always wobbling in my mind is this ,when Almasy and Katharine were bathing,:

Almasy: What do you hate most?
Katharine Cliftion: A lie. What do you hate most?
Almasy: Ownership. Being owned. When you leave, you should forget me.
Katharine adopts a look of disgust, pushes him gently away to get out of the tub, picks up her tattered dress and leaves

Thinking about you

2010-04-08T21:14:00.004+04:30

No Title

2010-04-03T16:24:00.000+04:30

مستانه عشق باخته و مستانه عشق نباخته و دوباره مستانه عشق باخته، چه فرقی دارد؟ باز بر میگردم سر این قصه، مثل کسی که نبوده اما سرنوشتش از همان اول این بوده که برگردد و شاید حکمتی در کار است.

نه مجسمه ای پیدا کردم نه دسته گلی، نه دلبندی که بگویم: «حالا پرچم های نو بر قلعه می افرازیم، پرچم هایی که تو دوست داشته باشی» که دوباره دستم را بگیری و دستت را در دستم بگیرم.

از این ها خبری نیست.

تایپ کردن من آنقدر سریع است، انگار اسبی که از اثیر رمیده و حالا در سکوت خیز برمی دارد و واژه ها به صف می تازند و بیرون آفتاب می تابد.

شاید واژه ها مرا یادشان باشد.

چهارمین روز بهار است. پرنده ها در هشتی پشتی توی ایوان پشتی آواز می خوانند و من هم دلم می خواهد با آنها آواز بخوانم: مستانه عشق باخته و مستانه عشق نباخته و دوباره مستانه عشق باخته، ده روز مرخصی گرفته ام.

پی نوشت: فکر می کردم از این ده روز خوب استفاده می کنم، اما همش خونه بودم حتی دید و بازدیدم نرفتم!

The Girl!

2010-04-03T15:18:00.004+04:30

That was the second day of spring anyway!

Ways to Die!

2010-03-12T18:21:00.003+03:30

No.3 is very useful, cuz I tried it already!

YOU

2010-03-06T23:35:00.000+03:30

کاش

2010-02-26T02:23:00.002+03:30

کـاش من، مـــــا می شـد!

کــاش تـــــو، من بودی!

کـــــاش ظلمت کم بود،

کــــــاش روشن بودی!

* یغما گلروئی

Wow!

2010-02-26T01:43:00.008+03:30

Life

2010-02-17T00:58:00.002+03:30

When I was 5 years old, my Mom always kept telling me that:

"Happiness is the key to life"

When I went to school, they asked me: "What I want to be when I grow up?

I wrote down: "Happy!"

They told me I didn't understand the assignment!

And I told them, They didn't understand LIFE!

Irony of Love

2010-02-14T16:22:00.003+03:30

تصویر

2010-02-07T22:02:00.004+03:30

تصویر

تصویر زنی تنها؛ توی یک کوچه بن بست در روزهای آخر بهمن که هوا دارد تاریک می شود و رو به سردی می رود و هر لحظه احتمال دارد سرما بخوری؛ در حالی که چمدانی گرفته دستش و دارد آن را پشت سرش می کشد و دور می شود – و لابد زن توی تصویر هم دارد پیش خودش فکر می کند حالا کجا را دارم که بروم؟ و برای همین است که آنقدر با تأنی می رود– از آن تصویر هایی است که دل آدم را به درد می آورد.

می خواهم بگویم اگر یک ذره رحم و مروت داشته باشید، هیچ بعید نیست که اشک تان سرازیر شود. با این حال دلم اصلاً برایش نسوخت. اما پیش خودم فکر کردم چقدر این زن خری که دارد از پیش چشمم دور می شود را دوستش دارم. که لابد دارد از خودش می پرسد، حالا کجا را دارم که بروم؟ کاش حماقت نمی کردم و توی آن طویله مانده بودم!

معمولاً از دل جر و بحث های اساسی تصویر های قشنگی در می آید و من می میرم برای دیدن این طور تصویرها.

دوباره که نگاهش کردم دیگر توی کوچه نبود. لابد می رفت به یک هتل ارزان قیمت قدیمی.

بهمن 88 - تبــریز

Feeling like a piece of shit!

2010-02-05T00:15:00.000+03:30

I'm freezed! My mind is freezed!

I'm dog-tired!

I need YOU.

Please, Give me a hand, Please!

2010-01-26T20:05:00.001+03:30

I'll be Back After Ten Days

on February 5th

Qom's cemetries

2010-01-23T01:02:00.007+03:30

قبرستانهای قم

قبرستان بهشت معصومه در مدخل شهر.

قبرستان وادي السلام واقع در ۳۰ متري كيوانفر.

قبرستان باغ جنت.

قبرستان نو واقع در مركز شهر.

قبرستان باغ ملي واقع در مركز شهر (حرم حضرت معصومه بخشی از آن است)

قبرستان شیخان واقع در مرکز شهر.

گلزار واقع در محله چهار مردان.

قبرستان بقیع واقع در جاده کاشان.

قبرستان متروکه واقع در محله آذر.

این لیست با فاکتور گرفتن بیست و اندی امام زاده که هر کدام قبرستانی جدا هستند بدست آمد!

به احتمال زیاد یکی دو تا از قبرستان ها را از قلم انداختم. با این وضعیت اگر یک بار از دهانمان بزند بیرون که قم شهر مرده هاست می گویند حرف ضد دین زده ای.

Accident!

2010-01-19T23:42:00.001+03:30

First Snow!

2010-01-18T01:13:00.003+03:30

December 2009

Condolences!

2010-01-13T19:18:00.007+03:30

A sympathy or condolence note can be a great source of comfort to someone who is grieving the loss of a loved one. It’s a simple way of letting that person know that they are in your thoughts as they go through the difficult process of grief and mourning
Did I just say simple? Finding the right words to say isn’t always a simple a task, but it’s one that’s worth your time and energy. Anyone can pick up a mass-produced condolence card from their local card shop or drug store. That's a nice gesture but writing words of sympathy from your heart that are specific to the grieving person will be more treasured. These personal and heartfelt words of condolence serve as a tribute to the deceased and words of comfort to the bereaved.

She is gone!
She left me alone!
I lost her, that's all!

The world is dangerous!
At every corner, separation and sadness await our crossing, sabotaging our happiness and stealing our hope.
Knowing this, we risk living anyway, we risk loving anyway.
But the pain and loss that comes is not given to us as a personal test, but simply as a consequence of being alive. I am truly sorry.
May the love of those around you help you through the days ahead?

Complaing Pray!

2010-01-11T23:03:00.004+03:30

I've been always liked Bozorgmehr Hosseinpoor's works

Bad manners!

2010-01-10T00:50:00.002+03:30

هر عادت بدی که داشتم از او یاد گرفته بودم. اما حتا دریغ از یک عادت خوب که از او یاد گرفته باشم.

هر سنگی را که در سر راهم پیدا می کردم به شیشه ی پنجره ای پرتاب می کردم. یادم داده بود که چطور با زغال سیاه تمام دیوار های سفید سر راهم را خط خطی کنم. حتا مهارتی را که در بالا رفتن از درخت، شکار گنجشک ها، کندن سر آنها و به سیخ کشیدن آنها کسب کرده بودم را هم مدیون او بودم!

سیلی محکمی را که در جواب "دوستت دارم" گفتنش، بیخ گوشش خواباندم را هم خود او یادم داده بود.

- شفیقه نیک جهان

Success!

2010-01-05T23:02:00.003+03:30

Rick: I congratulate you.

Victor Laszlo: What for?

Rick: Your work.

Victor Laszlo: I try.

Rick: We all try. You succeed!

Casablanca 1942

Falling Down!

2010-01-02T21:06:00.003+03:30

سقوط *

لبه پرتگاه ایستاده ام

تو سر برمی گردانی

من را نمی بینی

!نمایشم به هدر رفت

Life Goes on...

2009-12-31T19:04:00.007+03:30

Kavir Desert

2009

The Problem!

2009-12-25T00:13:00.017+03:30

This is why a Math Teacher should commit a suicide!

Smile

2009-12-22T22:23:00.000+03:30

لبخند

باید لبخندت را قورت دهی. بلند شوی بیایی جلوی رویم. بعد من بلند شوم و تو بزنی توی گوشم. سرم که پرت می‌شود، راه می‌افتی به سوی در. من صدایت می‌کنم، تو محل نمی‌گذاری. در را باز می‌کنی و می‌روی توی کوچه و در دل تاریکی می‌گویی: “کثافت، آشغال، احمق، گوساله...” و بعد مکث می‌کنی. دوباره می‌گویی: “دلم می‌خواهد با آجر بزنم تو سرش، بدبخت!”

باید دستت را برای اولین تاکسی دراز کنی؛ می‌ایستد، سوار می‌شوی. به جز راننده، دو نفر دیگر جلو نشسته‌اند، به همراه خانمی که سمت چپت نشسته. صد متر بالاتر جوانی سوار می‌شود و می‌نشیند سمت راستت. جمع می‌شوی که یک وقت به من خیانت نکنی. یادت می‌آید که از من متنفری. راحت‌تر می‌نشینی.

از تاکسی که پیاده می‌شوی، باید چند قدمی را پیاده بروی تا تاکسی بعدی. دوباره توی دلت شروع می‌کنی به فحش دادن: “پسره‌ی بی‌شعور برگشته می‌گه….آشغال! همینه دیگه؛ بهشون که رو بدی همین می‌شن”

از تاکسی پیاده می‌شوی. توی دلت می‌گویی: “شاید واقعا دوستم داره، با اون صورت مثل گاوش!” بلندتر، طوری که فقط خودت بشنوی، می‌گویی: “دیوونه!” و دوباره توی دلت می‌گویی: “واقعا که!…طرف فقط حرف دلشو…تازه خودمونو روشن‌فکر هم…نباید این‌قدر زود عصبانی می‌شدم”

توی کوچه پس کوچه‌ها قدم می‌زنی، می‌رسی دم در. هیچکس خانه نیست. تنهایی. گوشی تلفن را برمی‌داری، باید زنگی به من بزنی. من گوشی را برمی‌دارم و تو باید سریع قطع کنی.

هنوز که جلویم نشسته‌ای و لبخند می‌زنی…

Fall is Falling!

2009-12-21T19:18:00.009+03:30

LoOk at the colors! Beautiful, isn't it?

سرد است کـــه لبریز حقـایق شده است

زرد است کــــه با درد موافق شده است

عاشــــــق نشدی وگـــرنه می فهمیدی

پاییـز بهـاریـست کـه عاشـق شده است

My Mood's Saying

2009-12-18T18:05:00.007+03:30

ای صاحب کرامت شکـرانه سـلامت

روزی تفقدی کن درویـش بـینـوا را

I do really like open-shutter shots *

God

2009-12-15T22:07:00.004+03:30

می گوید:

خدا هم یک جور اینترنت است!

کمی بزرگتر...

کمی وایرلس تر...

کمی پر سرعت تر...!

Me:

.... Still thinking!

Divorce equals...!

2009-12-13T02:43:00.004+03:30

Love

2009-12-09T20:47:00.005+03:30

Love Fragrance!

Oops!

2009-11-23T20:42:00.013+03:30

With lots of excuses! I have to say that I can't upload any new posts nor pictures!

unfortunately I lost a comment by "Rostami" I don't know him/her but I'm sorry.

maybe it is because of proxy or low performance server or internet access service...

anyway, I'll come back as soon as possible, Hope so...

bye for now
x-x

Mummy?

2009-11-15T20:25:00.000+03:30

?

2009-11-12T22:41:00.001+03:30

I just Don't know what to do with this Question mark in my mind?!

Say Cheese!

2009-11-09T23:21:00.003+03:30

Tabas

2008

Girl's name: Reyhaneh

Be Mine!

2009-11-07T06:21:00.000+03:30

Dance Me to the End of Love!

2009-11-02T19:36:00.002+03:30

Taste of Snow!

2009-10-31T20:36:00.001+03:30

Photo by

Dave Beckerman

طلای قشنگ

2009-10-28T23:34:00.006+03:30

طلاي قشنگ

نگاهش را از روي ساعت طلايي رنگ توي ويترين برداشت. دست كوچكش را فرو كرد داخل جيب و اسكناس هاي مچاله شده را به زور كشيد بيرون و شروع كرد به شمارش. فقط صد تومان كم بود. اسكناس ها را دوباره فرو كرد توي جيب و باز چشم دوخت به ويترين. چشمانش درشت شد. ساعت آنجا نبود. مرد سبيل گنده اي به همراه فرزندش از مغازه بيرون آمد.

I Smell Winter!

2009-10-23T18:58:00.003+03:30

Tabriz - Abrasan

February 2008

Being Alone

2009-10-20T23:05:00.005+03:30

می گویم: تنها بودن چه حُسنی دارد؟

می گوید: حُسنش این است که کسی آدم را بد خواب نمی کند!

طفلک حق دارد!

Me: How is bieng alone?

Her: When you’re alone,

There’s nobody to wake you up accidentally!

(She’s Right!)

No Title

2009-10-12T00:18:00.002+03:30

پائیز

2009-10-09T23:35:00.003+03:30

درختهای خالی

خالی خالی

خوش به حال سبزی قالی!

Correlation!

2009-10-03T00:26:00.003+03:30

Marc Johns